«Կրկին փորձիր կամ հավերժ սպասողի դեֆեկտը…»

«Ֆուտբոլ 365»-ում վերջին անգամ գրել էի այս տարվա ապրիլի 11-ին: Թեման կրկին ազգային հավաքականի գլխավոր մարզչի նշանակումն էր: Այն ժամանակ փորձեցի հասկանալ, թե ինչն է Վարդան Մինասյանին երկրորդ անգամ բերել երկրի գլխավոր թիմ: Ընդամենը երկու պաշտոնական հանդիպում, և մենք կրկին ընտրության առջև էինք: Եթե անկեղծ, ապա արդեն հոգնել ենք մարզիչ ընտրելու գործընթացից: Բոլորս` լրագրողներս, երկրպագուները…

Բա ինչպե՞ս է այդ ամենից հոգնել Հայաստանի ֆուտբոլի ֆեդերացիան: Կառույց, որի համար դա ամենաբարդ ժամանակաշրջանն է: Կա տպավորություն, որ ՀՖՖ-ի հենց այդ որոշումից է կախված նրա ամբողջ աշխատանքի արդյունավետությունը: Կարծես ֆեդերացիան հենց դրանով է հանրությանը հաշվետվություն տալիս իր բոլոր արած-չարածների համար: Կյանքն է այդպես դասավորվել, դա ֆեդերացիայի գործն է` պարտավոր են անել: Ֆուտբոլ սիրող և ֆուտբոլով ապրող մարդիկ էլ ունեն իրենց «պարտականությունները»: Մենք այդ ամբողջ գործընթացին հետևում ենք, այն քննարկում ենք, դժգոհում ենք, երբեմն համաձայնում ենք. կարճ ասած` թեմայի մեջ ենք մնում:

Վստահ եմ` շատերի համար մինչև հիմա հանելուկ է, թե ինչու Մինասյանը հրաժարական տվեց մեկ պարտությունից (պաշտոնական խաղերում) հետո: Շատ կուզեի, որ հավաքականի նախկին մարզիչը խոսեր այդ մասին: Այլապես յուրաքանչյուր ենթադրություն ենթադրություն էլ կմնա: Իհարկե, քանի դեռ նա լռում է, ամեն մարդ կարող է իր վարկածն առաջ քաշել, բայց հիմա այդ մասին չէ, որ ցանկանում եմ խոսել: Երբ Մինասյանը երկրորդ անգամ նշանակվեց, նրա միակ մրցակիցն  Արմեն Գյուլբուդաղյանցն էր: Այն իմաստով, որ ֆեդերացիայի նախկին ղեկավարությունը դիտարկում էր միայն այդ թեկնածությունները: Այժմ ֆուտբոլի ֆեդերացիան այլ մարդիկ են ղեկավարում, և ճակատագրի բերումով նրանց առաջին կարևոր որոշումը մարզչի ընտրությունն էր: Իհարկե, Արթուր Վանեցյանն ու թիմակիցները չէին ցանկանա գործը դրանով սկսել, բայց պետք էր: Արտասահմանցի մասնագետի փնտրտուկներն ի սկզբանե անհաջողության էին դատապարտված: Ֆեդերացիան քիչ ժամանակ ուներ, իսկ օտարերկրացուն գայթակղելու համար երկար բանակցություններ են հարկավոր: Կարելի էր 1-2 միլիոնով «անվանի» մասնագետ գտնել, բայց նա չէր խոստանա, առավել ևս չէր երաշխավորի մեր մասնակցությունը Եվրո-2020-ին: Այդպես էլ եղավ: Դե Բիազին, Ռոսսին և մյուսները չցանկացան խոստանալ մի բան, որը չեն կարող անել: Հետևաբար, պետք էր միանգամից դիմել տեղացի մասնագետի օգնությանը, առավել ևս, որ համապատասխան թեկնածու կար: Արմեն Գյուլբուդաղյանցն էլ չի կարող այս հավաքականով «ոսկե սարեր» խոստանալ: Բայց նրա պարագայում ֆեդերացիան մի քանի առումով շահում է: Նշեմ գլխավոր առավելությունները.

ա) Արմեն Գյուլբուդաղյանցն անմիջապես չի հարվածի «նոր» ֆեդերացիայի բյուջեին,

բ) Արմեն Գյուլբուդաղյանցը փայլուն գիտի մեր ֆուտբոլը ներսից,

գ) Արմեն Գյուբուդաղյանցը շատ լավ է աշխատում երիտասարդների հետ, իսկ Հայաստանի հավաքականում հիմա սերնդափոխության իսկական ժամանակն է,

դ) Արմեն Գյուբուդաղյանցի շնորհիվ են մեծ ֆուտբոլ մտել հավաքականի մի շարք առաջատարներ: Նրանց հետ աշխատելը հեշտ կլինի:

Շարքը կարելի է շարունակել. բայց նոր մարզչի գլխավոր առաքելությունը կլինի հավաքականի առաջատարի հարցը կարգավորելը: Շարժառիթի պակաս, դիվանագիտական անձնագրի վերադարձ, հոգեբանական անորոշություն. այս ամենը վտանգի տակ է դնում Մխիթարյանի հեռանկարը հավաքականում: Գյուլբուդաղյանցը կարող է մեր թիմի առաջատարի համար գտնել անհրաժեշտ խոսքեր և շարժառիթ: Բոլորը գիտեն նրանց ջերմ հարաբերությունների մասին:

Եվ, իհարկե, Յուրա Մովսիսյանի վերադարձի մասին: Այն, որ Յուրան իր լավագույն մարզավիճակից հեռու է ինչպես Չիկագոն Երևանից` երևում է անզեն աչքով: Բայց կոնկրետ հիմա նրա վերադարձն անհրաժեշտ է բոլորին: Մովսիսյանն առաջին և վերջին ֆուտբոլիստը չէ, որը Հայաստանի հավաքական է գալիս ոչ լավ մարզավիճակում: Բայց հավաքականում խաղալու «ծարավը» և կարոտը կարող են արդյունք ապահովել: Բացի այդ, զգացվում է դաշտում և հանդերձարանում Յուրայի ապահոված մրցակցության կարիքը:

Արմեն Գյուլբուդաղյանցը պետք է հունի մեջ գցի բոլոր այս գործընթացները: Նա պետք է կարողանա կիրառել բոլոր վերոհիշյալ առավելությունները: Ազգերի լիգայի խմբային փուլում մնացած չորս խաղերը դրա համար բավական չեն: Մարզչին ավելի երկար ժամանակ է հարկավոր: Հետևաբար, որպես թիրախ պետք է ընտրել Ազգերի լիգայի հաջորդ խաղարկությունը: Իսկ այս չորս (միգուցե և վեց) խաղերն ու Եվրոյի ընտրական մրցաշարը թող համարվեն նոր հավաքականի կայացման ժամանակաշրջան: Կրկին ստիպված ենք սպասել, երևի դա մեր ճակատագիրն է: Այդ դեպքում եկեք սպասենք մակարդակով…

«Կրկին փորձիր կամ հավերժ սպասողի դեֆեկտը…»

 

«Ֆուտբոլ 365»-ում վերջին անգամ գրել էի այս տարվա ապրիլի 11-ին: Թեման կրկին ազգային հավաքականի գլխավոր մարզչի նշանակումն էր: Այն ժամանակ փորձեցի հասկանալ, թե ինչն է Վարդան Մինասյանին երկրորդ անգամ բերել երկրի գլխավոր թիմ: Ընդամենը երկու պաշտոնական հանդիպում, և մենք կրկին ընտրության առջև էինք: Եթե անկեղծ, ապա արդեն հոգնել ենք մարզիչ ընտրելու գործընթացից: Բոլորս` լրագրողներս, երկրպագուները…

Բա ինչպե՞ս է այդ ամենից հոգնել Հայաստանի ֆուտբոլի ֆեդերացիան: Կառույց, որի համար դա ամենաբարդ ժամանակաշրջանն է: Կա տպավորություն, որ ՀՖՖ-ի հենց այդ որոշումից է կախված նրա ամբողջ աշխատանքի արդյունավետությունը: Կարծես ֆեդերացիան հենց դրանով է հանրությանը հաշվետվություն տալիս իր բոլոր արած-չարածների համար: Կյանքն է այդպես դասավորվել, դա ֆեդերացիայի գործն է` պարտավոր են անել: Ֆուտբոլ սիրող և ֆուտբոլով ապրող մարդիկ էլ ունեն իրենց «պարտականությունները»: Մենք այդ ամբողջ գործընթացին հետևում ենք, այն քննարկում ենք, դժգոհում ենք, երբեմն համաձայնում ենք. կարճ ասած` թեմայի մեջ ենք մնում:

Վստահ եմ` շատերի համար մինչև հիմա հանելուկ է, թե ինչու Մինասյանը հրաժարական տվեց մեկ պարտությունից (պաշտոնական խաղերում) հետո: Շատ կուզեի, որ հավաքականի նախկին մարզիչը խոսեր այդ մասին: Այլապես յուրաքանչյուր ենթադրություն ենթադրություն էլ կմնա: Իհարկե, քանի դեռ նա լռում է, ամեն մարդ կարող է իր վարկածն առաջ քաշել, բայց հիմա այդ մասին չէ, որ ցանկանում եմ խոսել: Երբ Մինասյանը երկրորդ անգամ նշանակվեց, նրա միակ մրցակիցն  Արմեն Գյուլբուդաղյանցն էր: Այն իմաստով, որ ֆեդերացիայի նախկին ղեկավարությունը դիտարկում էր միայն այդ թեկնածությունները: Այժմ ֆուտբոլի ֆեդերացիան այլ մարդիկ են ղեկավարում, և ճակատագրի բերումով նրանց առաջին կարևոր որոշումը մարզչի ընտրությունն էր: Իհարկե, Արթուր Վանեցյանն ու թիմակիցները չէին ցանկանա գործը դրանով սկսել, բայց պետք էր: Արտասահմանցի մասնագետի փնտրտուկներն ի սկզբանե անհաջողության էին դատապարտված: Ֆեդերացիան քիչ ժամանակ ուներ, իսկ օտարերկրացուն գայթակղելու համար երկար բանակցություններ են հարկավոր: Կարելի էր 1-2 միլիոնով «անվանի» մասնագետ գտնել, բայց նա չէր խոստանա, առավել ևս չէր երաշխավորի մեր մասնակցությունը Եվրո-2020-ին: Այդպես էլ եղավ: Դե Բիազին, Ռոսսին և մյուսները չցանկացան խոստանալ մի բան, որը չեն կարող անել: Հետևաբար, պետք էր միանգամից դիմել տեղացի մասնագետի օգնությանը, առավել ևս, որ համապատասխան թեկնածու կար: Արմեն Գյուլբուդաղյանցն էլ չի կարող այս հավաքականով «ոսկե սարեր» խոստանալ: Բայց նրա պարագայում ֆեդերացիան մի քանի առումով շահում է: Նշեմ գլխավոր առավելությունները.

ա) Արմեն Գյուլբուդաղյանցն անմիջապես չի հարվածի «նոր» ֆեդերացիայի բյուջեին,

բ) Արմեն Գյուլբուդաղյանցը փայլուն գիտի մեր ֆուտբոլը ներսից,

գ) Արմեն Գյուբուդաղյանցը շատ լավ է աշխատում երիտասարդների հետ, իսկ Հայաստանի հավաքականում հիմա սերնդափոխության իսկական ժամանակն է,

դ) Արմեն Գյուբուդաղյանցի շնորհիվ են մեծ ֆուտբոլ մտել հավաքականի մի շարք առաջատարներ: Նրանց հետ աշխատելը հեշտ կլինի:

Շարքը կարելի է շարունակել. բայց նոր մարզչի գլխավոր առաքելությունը կլինի հավաքականի առաջատարի հարցը կարգավորելը: Շարժառիթի պակաս, դիվանագիտական անձնագրի վերադարձ, հոգեբանական անորոշություն. այս ամենը վտանգի տակ է դնում Մխիթարյանի հեռանկարը հավաքականում: Գյուլբուդաղյանցը կարող է մեր թիմի առաջատարի համար գտնել անհրաժեշտ խոսքեր և շարժառիթ: Բոլորը գիտեն նրանց ջերմ հարաբերությունների մասին:

Եվ, իհարկե, Յուրա Մովսիսյանի վերադարձի մասին: Այն, որ Յուրան իր լավագույն մարզավիճակից հեռու է ինչպես Չիկագոն Երևանից` երևում է անզեն աչքով: Բայց կոնկրետ հիմա նրա վերադարձն անհրաժեշտ է բոլորին: Մովսիսյանն առաջին և վերջին ֆուտբոլիստը չէ, որը Հայաստանի հավաքական է գալիս ոչ լավ մարզավիճակում: Բայց հավաքականում խաղալու «ծարավը» և կարոտը կարող են արդյունք ապահովել: Բացի այդ, զգացվում է դաշտում և հանդերձարանում Յուրայի ապահոված մրցակցության կարիքը:

Արմեն Գյուլբուդաղյանցը պետք է հունի մեջ գցի բոլոր այս գործընթացները: Նա պետք է կարողանա կիրառել բոլոր վերոհիշյալ առավելությունները: Ազգերի լիգայի խմբային փուլում մնացած չորս խաղերը դրա համար բավական չեն: Մարզչին ավելի երկար ժամանակ է հարկավոր: Հետևաբար, որպես թիրախ պետք է ընտրել Ազգերի լիգայի հաջորդ խաղարկությունը: Իսկ այս չորս (միգուցե և վեց) խաղերն ու Եվրոյի ընտրական մրցաշարը թող համարվեն նոր հավաքականի կայացման ժամանակաշրջան: Կրկին ստիպված ենք սպասել, երևի դա մեր ճակատագիրն է: Այդ դեպքում եկեք սպասենք մակարդակով…